Home

Ouwe stenen deel IX PDF Afdrukken Email
Gebruikerswaardering: / 1
LaagsteHoogste 
Trips
dinsdag, 05 juni 2012 01:00

Na de wandeling naar de top van Angistri maken we het schip vaarklaar voor de overtocht naar Athene. Een tripje van 20 mijl, niet veel maar als de wind wegvalt en je moet motoren duurt het toch langer dan je hoopt.

In Athene blijkt de mooring line te zijn verdwenen. Met veel kunst- en vliegwerk hangen we lijntjes aan de boten links en rechts van ons, zodat we niet tegen de kade waaien. We ruimen de boot op en de tassen in, want dit is het eind van de vakantie. Ioannides komt het schip inspecteren met zijn vader en een duiker. Alles blijkt in orde, gelukkig.

Voor onze laatste dag in Athene heb ik de taxichauffeur geboekt die ons opgehaald heeft aan het begin van de vakantie. Hij gaat ons de mooie plekjes van de stad laten zien. Aan alles is te merken dat hij dit vaker heeft gedaan, hij weet precies waar de toeristen heen willen. Allereerst gaan we naar een bergje met kerk midden in Athene, hoger gelegen dan de Acropolis. Dat geeft de gelegenheid om een paar mooie panorama-foto's te maken (zelfs via de zonnebril van Giorgios).

Daarna gaan we langs het parlementsgebouw (helaas waren de demonstraties voor vandaag afgelast). We komen onderweg nogal wat ME-achtige busjes tegen; dat schijnen de illegalen-opruim-teams van de politie te zijn. Het lijkt erop dat ze goed werk doen want ik zie nergens illegalen.

Volgende stop is natuurlijk de Acropolis, het Parthenon. Wat een kolossaal bouwwerk, wat een boel mensen en wat een hoop werk om de omgevallen zaken weer te herstellen! Je krijgt een beetje de indruk dat "wij" zuiniger zijn op die stenen dan de Grieken zelf, want het hele restauratieproject (hoe ga je 20 eeuwen van verval weer mooi maken?) leunt zwaar op buitenlandse financiering.

Desalniettemin is het een indrukwekkend gebeuren. Zie onderstaande foto van een stel zuilen in de Tempel van Zeus (aan de voet van de Acropolis, net buiten de oude stadspoort) met wat willekeurige voorbijgangers ervoor, om een idee te krijgen van de immense omvang van die stenen palen. Je vraagt je echt af hoe ze dat ooit voor elkaar gekregen hebben. Zouden ze stiekem toch hijskranen hebben gehad?

Onze taxichauffeur raadt ons een bezoekje aan Plaka aan. Dat is dé tourist trap van Athene: een warboel van straatjes en huisjes, allemaal gericht op 1 ding: jouw euro's verwisselen voor namaaksouvenirs. Niet echt onze stijl. We worden pas echt vrolijk als Monique een euro geeft aan een oude accordeonspeler, die prompt een eindeloos durende serenade brengt aan de schoonheid die anderhalve meter voor hem staat maar die hij hoogstwaarschijnlijk niet meer goed kan onderscheiden.

Recalcitrant als we zijn hebben we de raad van Giorgios om vooral niet van de hoofdstraat af te gaan, in de wind geslagen. Navigeren is een vak, zullen we maar zeggen, want we lopen feilloos terug naar het afgesproken pick up point. We zijn moe, van alle indrukken, het lopen, de hitte, de herrie. We willen weg. Giorgios brengt ons in vliegende vaart naar Venizelos Airport, onderwijl honderduit vertellend over zijn olijfboomgaarden, de bosbranden, de crisis, zijn hoop voor de toekomst. Nu blijkt dat de lessen Engels bij Peter en Monique best wel heel erg nuttig zijn (geweest). Ze kunnen niet alle gesprekken volgen, maar pikken aardig wat op en doen zelfs soms met het gesprek mee! Dat is heel erg nuttig volgens mij. Goede taalbeheersing begint met over je faalangst heen te stappen.

Op het vliegveld hebben we alle tijd om de vele wifi-netwerken uit te proberen. Helaas, de Facebook-updates moeten even wachten tot we thuis zijn! Wel zien we hoe ons toestel voor onze neus geparkeerd wordt, hoe de belading verloopt (we zien onze koffers voorbij komen) en uiteindelijk mogen we er zelf ook bij. Nog een paar uur vliegen en we zijn weer bijna thuis! De vlucht is een eitje, drie hobbels vlak boven Namen is ongeveer het enige spannende wat ik ervan kan melden. Oh ja, dit nog: op de heenweg vonden de kids het geserveerde eten maar vies en vreemd, op de terugweg aten ze hetzelfde voedsel met smaak op!

We landen in Brussel, zoeken de auto en hoera, hij staat nog op zijn plek. Na anderhalf uur in de auto mogen papa en mama de bagage naar binnen brengen, terwijl de rest van het voetvolk meteen gaat profiteren van gratis wifi....

Goed, dat was een weekje Griekenland. Wat een korte week en wat een hoop verhalen! Het is duidelijk, dit gaan we vaker doen, wat een waardevol weekje!

Ondertussen zijn we alweer bijna 2 maanden en ook 2 trips verder. Daar meer over volgende keer, inclusief verklaring waarom deze serie zo lang heeft geduurd...

 

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen