Home Haven-info Twee nieuwe eilandjes

Twee nieuwe eilandjes PDF Afdrukken Email
Gebruikerswaardering: / 1
LaagsteHoogste 
Trips
donderdag, 10 mei 2012 00:53

We worden wakker onder een brandende zon en weinig wind. Het is hier zo heerlijk rustig, de typische geur van Griekenland is overal (wat is het eigenlijk: dennenhars?), kortom, zo zou het IJsselmeer er altijd bij moeten liggen - graag met bijbehorende water- en luchttemperaturen. Het anker gaat omhoog (dit keer dus niet de Down-knop maar de Up-knop, hoe verrassend, ratelderatelplop en de boel ligt weer op zijn plek) en heel rustig kabbelen we naar het eilandje Poros. Voor diegenen die niet zo bekend zijn met de Saronische Golf (en dat zijn vrijwel alle lezers, inclusief ikzelf) is hier het kaartje van onze trip tot nu toe en stiekem ook de rest.

Ik zie weer wat in het water bewegen, geen zaagvis dit keer maar dolfijnen. Ze komen naar de boot toe! De bemanning rent naar de punt om ze te bekijken, de fraaie beesten zwemmen voor en onder de boot door. Eentje blijkt zo verstandig om even de schipper te groeten die aan het roer is blijven staan. Ik zie een stralende dochter terug in de kuip komen: papa, mijn droom is uitgekomen, ik wou de dolfijnen van dichtbij zien en ze waren er voor mij.

Er is helaas meer in het water te zien dan gisteren. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar het is zooi. Plastic zakken, stukjes hout, etensresten: de hele tijd zien we rommel voorbij drijven. Het zal wel door de windrichting komen, want als we de hoek om gaan richting Poros houdt het ineens op. De wind stopt ook weer, dus de laatste mijl doen we op de motor en dan leggen we in een bijna uitgestorven hoekje van de haven aan. Voor het eerst hebben we twee pogingen nodig om goed vast te liggen, maar we liggen daarna ook zo vast als een huis. Da's maar goed ook: de langsvarende veerboten schijnen nogal wat deining te veroorzaken!

Bij de supermarkt tegenover de kade halen we vers water en wat klein spul, daarna is het 'dinner time' in de taverna Poseidon. Tot onze verrassing spreekt de ober een paar woorden Nederlands, maar de reden daarvoor wordt duidelijk als blijkt dat de vrouw van de eigenaar al 24 jaar hier op Poros woont maar de andere helft van haar leven in Eindhoven heeft doorgebracht. Er hangen stukken inktvis aan het zonnescherm en Monique, nieuwsgierig als ze is, weet uit te vinden dat deze dingen echt zijn, maximaal 3 dagen drogen in de zon en daarna op de barbeque van smaak voorzien worden om dan te eindigen in de magen van bezoekers.

Ik vind de culinaire kant van de inktvis nog niet echt aantrekkelijk en werk met groot plezier een mixed grill weg samen met Monique. Dit deel van de Griekse keuken bevalt ons goed: veel vlees, veel grill-smaak, goede bijgerechten.

Volgende ochtend doen we nog een wandelingetje naar de top van het eiland, en daarna gaan de trossen los en het anker op. Eh... Peter, we willen graag het anker omhoog! Jammer, zegt hij, hij doet het niet meer. De ankerlier weigert dienst, maar wat vervelender is, is dat het anker zelf muurvast zit! We proberen vanuit verschillende hoeken het anker vrij te varen, maar tevergeefs. We lagen zo vast als een huis en dat gaat ook niet veranderen. Tot overmaat van ramp houdt de ankerlier het voor gezien. Maar Team Schagen is ingespeeld op dit soort situaties! We leggen de boot weer terug op zijn plek, brengen een extra landvast aan ver voor de boot op de steiger die toevallig naast ons ligt en gaan op zoek naar een duiker. Die komt, inspecteert de boel en is met 10 minuten klaar. Het anker zat vast onder een dikke ketting die de steiger naast ons op zijn plek hield. Om de ankerlier aan de praat te krijgen moet de automatische zekering weer omgezet worden, vertelt Ioannides mij via de telefoon. Hij was even vergeten te melden waar die zekering zat... nou ja, klein ongemak, snel verholpen. Het is echter inmiddels alweer 2 uur geweest en dat betekent dat de wind uitvalt. We willen echter maar een klein stukje varen naar Methana, dus we gaan op de motor weg en zetten een zeil zodra de wind wat toeneemt.

Methana ligt aan de voet van een vulkanisch schiereiland en staat bekend als kuuroord. Nu weten we allemaal dat kuuroorden meestal ontstaan rond modderbaden enzo, dus het zal er wel stinken. De naam Methana (we weten niet of methaangas vernoemd is naar dit eiland, of dat het eiland de naam van een scheet heeft gekregen) moet ons ook voldoende waarschuwen, maar we doen het toch. En ja hoor, het stinkt. Naar koeienpoep. Ook het water in de haven heeft een raar kleurtje.

Het dorpje zelf is best aardig, al zie je goed dat de grote aantrekkingskracht toch echt vroeger is geweest. Buiten het toeristenseizoen is het ongeveer uitgestorven. Het grote gebouw op deze foto is een badhuis - geen bezoeker te zien.

We ontmoeten een Engels echtpaar dat al jaren aan het zwerven is in deze contreien en in deze haven is blijven steken vanwege de reuze aardige havenmeester (ik kan dat laatste bevestigen). Voor ons is het een prima plek om het water aan te vullen, even een nachtje aan de stroom te hangen en vooral te genieten van het warme weer. Het bijbootje maakt overuren - tot de benzine op is en de laatste kilometer terug geroeid moeten worden.

 

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen