Home

Here comes the sun PDF Afdrukken Email
Gebruikerswaardering: / 1
LaagsteHoogste 
Trips
dinsdag, 26 juli 2011 23:50

Vandaag deel 1 in de reeks Zomervakantieverhalen Bij De Open Haard. Gezien het frisse weer momenteel gok ik erop dat de houtkachel her en der weer stevig staat te branden, dus wat prettig leesvoer daarnaast kan geen kwaad.

Onze zomervakantie begint ook dit jaar weer met een barbecue, dit keer in Zwolle. Het is niet echt warm buiten, maar redelijk te doen, en als we aan het eind van de zaterdag naar de boot toe rijden met een niet eens zo heel volle auto, zien we al dat we naar het mooie weer toe gaan. Dat belooft wat! De volgende ochtend gaan we nog een keer naar de toiletten in Dinteloord, dan mogen de trossen los en varen we op een rustig tempo richting Neeltje Jans Betonhaven. Onderweg klaart het weer op, het wordt warm en we kunnen uiteindelijk genieten van een prachtige zonsondergang op een van de mooiste plekjes in Zeeland.

Dat we zo dicht bij de kust zitten, heeft een reden. Het plan is namelijk om zo ver mogelijk richting Calais af te zakken, om dan via de Engelse oostkust terug te varen naar Zeeland. Daartoe moeten we wel eerst een tweetal hobbels overwinnen: ten eerste de zeeziekte van Monique en ten tweede de inmiddels goed op stoom gekomen depressietrein. Die trein kennen we maar al te goed: een niet aflatende stroom van depressies met bijbehorende wolken, regenbuien, en last but not least, harde winden uit de zuidwest-hoek. Waar we heen willen, zeg maar. Dat betekent dat er zorgvuldig gepland moet worden wanneer we waarvandaan vertrekken. In dit geval zien we een 'weergaatje' ontstaan op maandagochtend: als we rond 9 uur de sluis uit gaan pakken we wind en stroom mee en schieten we heel hard op! De zeeziekte van Monique pakken we, bij afwezigheid van zee, eerst maar eens psychologisch aan. Haar vorige tochten op zee zijn niet allemaal even soepel verlopen en ze ziet er dus echt tegenop om naar buiten te gaan; we praten wat af en het resultaat is dat ze op deze maandagochtend opstaat met de woorden: wakker worden, we gaan naar zee, ik heb er zin in!

Maar na een uurtje of 5 varen, we zitten inmiddels ten hoogte van Zeebrugge, gaat het toch niet zo goed meer met haar. We besluiten ons doel, Oostende, los te laten en uit te wijken naar het dichterbij gelegen Blankenberge. We zien tussen de bossen een vuurtoren waar we op moeten koersen, maar als we het strand naderen zien we dat die bossen kolossale rijen flats zijn! De Belgen hebben blijkbaar een zeer vooruitziende blik en hebben hun dijken tegen de stijgende zeespiegel bewoonbaar gemaakt. Kijk, dat zijn nog eens oplossingen!

In Blankenberge nemen we de tijd om wat leuke dingen te doen. Aanraders zijn de Kusttram (tramlijn van Knokke naar Duinkerken, langs de gehele kust dus) als transportmiddel, of skelters huren in het dorp, Oostende om te shoppen en voor de historisch geïnteresseerden onder ons is een bezoekje aan Raversijde een ontzettend mooi uitje. Raversijde is een vesting uit de Atlantikwall (Peter dacht: Atlanti-kwal) die goed bewaard, gerestaureerd en ingericht is als openluchtmuseum. Je loopt er door de ondergrondse gangenstelsels die de bunkers verbinden met de geschutskoepels, ziet de munitie liggen in de opslagplaatsen... Een beetje zoals die Duitse stelling die in het begin van The Longest Day wordt aangevallen, en dan loop je er ineens zelf rond. Achtung! Feind hört mit!

Het is zelfs strandweer tijdens deze dagen, dus wordt er gezwommen in zee met om de 150 meter een stel strandwachters die met schrille fluitjes zich onverantwoord gedragend geteisem tot de orde roepen. Als zeiler snap ik wel waarom, we zijn vlak langs dat strand gevaren en hadden 3 knopen stroom tegen. Tegen zoveel stroom kan je niet in zwemmen!

Ondertussen gaat het bij iedereen weer kriebelen, dus hou ik de atmosferische ontwikkelingen goed in de gaten. De wind zit helaas weer stevig in de ZW-hoek, waardoor verder naar het zuiden afzakken geen optie lijkt. Terug naar Breskens dan maar; een plan dat in goede aarde valt bij Monique die ons laat beloven om na Breskens niet meer op de Noordzee te gaan varen. Met hoogwater verlaten we het badplaatsje en pakken de vloedstroom op richting  Nederland. Achter ons is een groot buiencomplex ontstaan, zal hij ons gaan inhalen?

 

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen