Home

Slot PDF Afdrukken Email
Gebruikerswaardering: / 3
LaagsteHoogste 
Trips
donderdag, 29 juli 2010 01:16

Zo, we zijn natuurlijk al lang en breed terug in ons eigen huisje (wat klinkt dat ineens hol, als je terugkomt van de boot), het verhaal van de reis is verteld, nu heb ik eindelijk de tijd om uit te wijden over het leven aan boord van onze Franstalige Lawine.

Na onze vakantie vorig jaar op het Grevelingenmeer hebben we bedacht dat we voor een volgende vakantie echt een ander soort boot moesten hebben. Inmiddels hebben we dus een hele vakantie aan boord geleefd en kunnen we de balans opmaken: is de nieuwe boot dat wat we zochten? Het antwoord op deze vraag is een heel persoonlijk verhaal, dat ik het beste kan illustreren door de trip vanuit drie perspectieven opnieuw te benaderen: het varen, het stilliggen en het gedierte.

Het varen

In 2008 (Wad en IJsselmeer) hebben we met Kapal Kita ongeveer 325 mijl gevaren. Conclusie was toen: veel te lang gezeild, veel te weinig leuke dingen gedaan. Vorig jaar (Grevelingen) hebben we om en nabij de 100 mijl gevaren: veel te weinig gezeild maar wel rust gehad. De tocht van dit jaar heb ik hier even met Google Earth in beeld gebracht:

De route

Dat is ruim 450 mijl, we hebben dus voldoende gezeild en heel veel leuke dingen gedaan. He dat is gek: we hebben meer gezeild dan in de eerste Kapal Kita-vakantie, maar toch ervoeren we het als minder zwaar! Komt door een paar dingen. In de eerste plaats leefruimte aan boord: je kunt vanalles en nog wat doen, gaan zitten waar je wilt. Tweede: het gemak waarmee deze boot aan te passen is aan de omstandigheden. Gaat het harder waaien? Binnen 5 minuten varen we gereefd of zelfs dubbelgereefd, is de boot weer netjes rechtop en leefbaar. Of haal een heel zeil weg, het mag allemaal met dit schip. Derde: de keuze om langere dagtochten te maken in ruil voor langer verblijf in de jachthavens. Gingen we vorig jaar al moeilijk kijken bij een dagafstand van 20 mijl, tegenwoordig is dat iets wat we er even bij doen. Pas vanaf 50 mijl zie ik protesten ontstaan ;) Tegelijk is het besef van 'investeren' aanwezig: als we nu een dag doorbijten en doorzetten, zijn we morgen in Engeland. Engeland! Hoeveel mensen gaan daar zeilend heen? De trots groeit als we dit soort mijlpalen bereiken. Ja het was soms zwaar, ja we hebben gescholden (op de wind, op de golven, op de zeeziekte) maar goed, we hebben het met z'n allen overleefd door door te zetten. Dikke pluim voor de bemanning!

Zeeziektebestrijding is wel een verhaal apart trouwens. Op de heenreis naar Engeland viel iedereen om behalve ik; gelukkig werd Peter weer wat beter toen hij doorhad dat ie ongegeneerd snoepen mocht. Ook Liesbeth ging wat meer meedoen, zeker naarmate ze het roer beter leerde beheersen (koers houden op een zee zonder orientatiepunten is een vak apart). Monique had pech, die had erg veel last van zeeziekte en moet nog leren om daar overheen te groeien. Dat dat overheen groeien kan, bewijst Liesbeth die vijf jaar geleden al misselijk werd op het Eiland van Maurik. Zover is het echter nog niet, ze gaat liever op de grond liggen wachten tot het over is.

Monique slaapt

Tegelijk: ze zit het uit omdat ze uitkijkt naar wat later komt. Genieten komt later wel... nou meid, dat komt echt wel goed hoor. Je hoeft niet meer per se buiten te zitten, je mag ook binnen gaan liggen. En over een poosje zit je gewoon te DS'en tijdens een lange oversteek...

Op zo'n lang stuk varen is niets zo lekker als een hap warm eten. Maar naarmate het harder gaat waaien, wordt de kombuis steeds minder toegankelijk en de kajuit steeds minder aangenaam om in te verblijven. Wat in de haven nog een vriendelijke omgeving was waar je veilig spelletjes met elkaar kon spelen zonder dat de Rummikub-stenen je om de oren vliegen, is bij 20 graden helling ineens een soort Casa Magnetica dat zijn best doet om jou hardhandig tegen de grond te werken.

Blauwe plek Eten onderweg

Het is dan wel weer heel erg lekker als een simpele maaltijd van het fornuis getoverd wordt!

Het stilliggen

Eenmaal in de haven, de boot met drie of vier touwtjes verbonden het met vasteland (en meestal ook de elektrische landvast erbij) verandert het een en ander. Eventuele restjes zeeziekte of katterigheid zijn meteen verdwenen, de benen worden gestrekt, het sanitair van de haven beoordeeld. Peter klapt de laptop open op zoek naar een WiFi-signaal. En hoever is de waterslang van ons vandaan? Misschien moeten we nog bijvullen!

Als de huishoudelijke (boothoudelijke?) zaken allemaal geregeld zijn is ons tijdelijke huisje weer helemaal op orde. Wat doen we dan? Spelletjes, heel veel spelletjes. Op de tafel natuurlijk, maar ook met de Nintendo DS (jaja, papa heeft tegenwoordig zelf maar een DSi om mee te kunnen doen).

Peter en zijn DS Monique en haar DS

Maar dat is binnen. Buiten is ook genoeg te doen! Er worden krabben gevangen, kwallen gespot en rondvaarten door de havens gemaakt met het rubberbootje. Buiten de haven is het wal-leven; daarheen gaan is al snel een uitje, zeker omdat de omgeving eigenlijk altijd nieuw is voor ons.

Aan boord is papa nog steeds de kok.

Papa kookt

Het kost me gelukkig weinig moeite om met twee pitjes te koken (soms moet je even improviseren en helaas is de oven nog niet gerepareerd), maar deze kok is eigenlijk vooral blij met de stahoogte in de kombuis (ik ben de rugpijn van vorig jaar nog niet vergeten) en de goed werkende koelkast waarin grote hoeveelheden voedsel vers kunnen blijven. Vooral door die koelkast ben ik in staat geweest om een veel gevarieerder menu te maken dan vorige jaren waarin vlees geconsumeerd moest worden op de dag van aanschaf. De afstelling van de koelkast luistert wel heel nauw: ik had regelmatig klontjes ijs in mijn bier en da's nou ook weer niet de bedoeling.

Het gedierte

Aan het eind van deze korte uitwijding over het leven aan boord, kunnen we natuurlijk niet om de kat heen. Voor het eerst drie weken ons grijze vloerkleed bij ons, hoe ging dat nou?

In het begin was Tommy bang voor elk geluidje, hij kroop zover mogelijk weg in een hoekje en kwam daar alleen uitgeslopen als ie honger of dorst had. Maar als de boot eenmaal stil lag in de haven kwam ie meestal weer tot rust, even een kijkje nemen op de bank. Zeilen vond ie in het begin al helemaal spannend, hij had zo zijn eigen manier om zeeziekte te bestrijden: hij klom dan in het schoenenvak onder de navigatietafel en bleef stilletjes afwachten tot het over was.

Tommy op de bankTommy in z'n vak

Ook hierin zagen we langzaam wel vooruitgang, aan het eind van de vakantie kwam hij ook tijdens het zeilen gewoon aan dek kijken. In de haven deed hij dat sowieso wel, maar bleef hij netjes aan boord. Tot ik hem in Trintelhaven op de kant zag lopen! En jawel, drie havens later kroop hij kleddernat naast ons in bed. Wat ie gedaan heeft weet ik niet precies, maar we hebben het sterke vermoeden dat hij ergens van een boot of steiger af gevallen is. Katten kunnen zwemmen, maar hoe hij aan boord geklommen is is voor ons een raadsel. Voor hem ook denk ik.

De laatste nacht van de vakantie kwamen we rond middernacht in Hellevoetsluis. De boot lag nog maar net vast, Tommy steekt zijn hoofd buiten de deur. Hij ziet dat de kade een metertje hoog boven de boot steekt, dat kan ie wel springen toch? En hop, weg.

Tommy op de kade

Urenlang zwerft hij door het nachtelijke leven van Hellevoet. Maar zoals het een goed passagier betaamt is hij ruim voor vertrek weer aan boord.

Gaan we dit nog eens doen? Vast! Misschien met wat aanpassingen hier en daar, maar een ding weten we zeker: dit was een unieke vakantie waar we erg genoten hebben van elkaar, van het weer, de boot en het water.

 

Reacties  

 
#1 2011-08-25 16:44
Leuke site! Vraagje: ik ben me aan het oriënteren op een Jeanneau SO 32.2 met het idee om te zeilen in NL en de kust met misschien af en toe een tochtje naar Engeland en België. Nu heb ik een Albin Vega, maar die is te krap (en ook wel wat ou). Heb jij wat ervaringen met zeezeilen met deze boot?
Quoting
 

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen