Home

Zomertrip 2010 - intro PDF Afdrukken Email
Gebruikerswaardering: / 1
LaagsteHoogste 
Trips
maandag, 26 juli 2010 00:16

Zaterdagmorgen 3 juli 2010. Gezin Schagen pakt de laatste spullen in, de kat Tommy mag versgechipt in zijn mandje plaatsnemen. Is het gas echt uitgezet? Ja schat, dat heb ik net gecontroleerd. Mooi, dan gaat de deur achter ons dicht en rijden we het bekende uurtje naar de boot. We hebben de tijd: vandaag richten we de boel in voor de vakantie (ongelofelijk hoeveel spullen dan een plekje moeten krijgen) en eind van de dag hopen we dan in Blaricum te zijn. Niet met de boot maar met de auto: een bezoekje aan de jaarlijkse zomer-barbecue van WagenaarHoes markeert ons eerste vakantie-uitstapje. Ondertussen ligt de boot dan gewoon vertrekklaar, dus zondagochtend gaan de trossen los. Het doel? Tja.

Voorbereiding in Noordschans

Het doel was om Frankrijk te gaan bezoeken. Gezien de aanhoudende noordelijke winden van de afgelopen 2 maanden leek dat een zeer bereikbaar doel. Maar ja, uitgerekend op de dag van vertrek gaat de wind naar het zuidwesten en het ziet er nog niet naar uit dat ie weer naar de noord gaat. We besluiten toch naar de Oosterschelde af te zakken; dan maar op de motor. In de loop van de dag komt de wind er wat beter in, we zetten zeil op het Mastgat en kruisen ook het Zijpe nog op. Maar al voordat we het open water van de Oosterschelde bereiken varen we met een tweede rif, de Roompot Marina blijkt toch wel heel erg in de wind te liggen dus we wijken uit naar Zierikzee. Van deze eerste vreemde haven en stad zijn geen foto's en geen verhalen. De reden daarvan is dat we op zondagavond aan kwamen en een doods stadje aantroffen. Laten we dit bezoek later maar eens overdoen.

De volgende ochtend is de wind gaan liggen. We gaan naar de Roompot Marina, alwaar we de voorraden zullen aanvullen voor het nieuwste plan: overvaren naar Engeland. De wind blijft toch echt zuidwest, Frankrijk moet maar wachten tot volgend jaar. Helaas blijkt in de Roompot ook een doktersbezoekje nodig: Liesbeth is dermate kortademig dat normaal functioneren niet mogelijk blijkt. En kijk nou: de dokter heeft gewoon spreekuur op het vakantiepark! Een uurtje later is ze dan ook alweer terug met een astma-medicijn dat goed blijkt te werken.

Nieuwe gribfiles (gedetailleerde weersvoorspellingen die per uur de verwachte windrichting en kracht aangeven) beloven een goed weerbeeld voor de oversteek, als we tenminste om middernacht vertrekken. Dat betekent dat we een dag 'vrij' zijn, tijd dus om Neeltje Jans te bezoeken. Ik geloof dat we allemaal zwaar onder de indruk waren van het staaltje civiele techniek dat daar neergezet is, allemachtig wat een gebeuren.

En terwijl het Nederlands Elftal weer eens een voetbalwedstrijd speelt, varen wij door de Roompotsluis naar buiten om te wachten op de kentering van het tij: rond middernacht gaan de trossen los en zetten we koers naar Lowestoft. Spannend!

Liesbeth pakt nog even wat slaap (de kids natuurlijk ook), maar om 23:30 maak ik haar wakker. Het is mooi geweest, ik wil weg. De wind staat goed, de zee is kalm, het tij is aan het kenteren, wat doen we hier nog! We tellen de rode en groene verlichte bakens als we de noordelijke route richting de Noordzee volgen. De wind blijft goed meewaaien en de stroom doet wat ie moet doen: 7 knopen op het log, dik 8 over de grond. Zo schieten we lekker op!

Maar als we eenmaal echt op open water zijn, blijkt er nog een raar zeetje te staan. Eerst wordt Monique wakker. Ze mag in de kuip aan de lifeline gezekerd verder dutten maar is niet helemaal fris. Dan valt Liesbeth ook ten prooi aan zeeziekte; ze gaat op de grond in de kajuit slapen want dat helpt het best. Tot overmaat van ramp gaat ook Peter nu zijn maaginhoud legen over de reling... en dan beseffen we dat het niet leuk meer is. We overleggen: terug of verder? We moeten nog een uur of 2 hoog aan de wind varen voor we de verkeersscheidingsstelsel over kunnen, daarna varen we een rustiger koers... maar terug betekent 5 uur lang voor de wind tegen de stroom in schommelen! Unaniem besluiten we om dan maar door te zetten, en te hopen op een rustiger zeetje. Helaas, dat ging niet gebeuren. Liesbeth en Monique werden steeds zeezieker. Peter klaarde gelukkig wat op, zodat ik nog wat aanspraak had buiten. De zee werd niet rustiger maar woeliger, onberekenbaar ook. Niet prettig in elk geval. Maar we varen als de brandweer want de wind houdt lekker aan! Het log zit maar zelden onder de 7 en zeker niet onder de 5 knopen, en zo komen we dan toch na 16,5 uur aan in Lowestoft. De motor lijkt wat problemen te hebben als we de haven willen inlopen, maar we komen er toch. Dodelijk vermoeid gooi ik de boot onder de brandstofsteiger, we tanken af en ik val ongeveer in slaap. De rest van de bemanning ook gelukkig, maar dan worden we gewekt door wat mensen. Of we de boot kunnen verplaatsen want ze kunnen er net niet tussen. Prima. Ik start de motor, de touwtjes worden losgegooid en ik geef gas. Plop, motor uit. Geen paniek, ik start opnieuw, motor in achteruit, plop. Hm, paniek want we waaien wel hard weg! Mensen op de steiger zien dat ook, we gooien een lijn naar ze toe en ze trekken ons weer aan de wal. Maar wat is er nou met de motor aan de hand? Ik heb geen zin om het nu uit te zoeken. Het is laat, we hebben honger, we hebben een beloning verdiend na deze toch wel pittige oversteek dus we gaan de magen vullen in The Harbour Inn. En daarna snel naar bed. Morgen zien we verder.

 

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen