Slot PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
woensdag, 24 augustus 2011 00:53

Op de kentering van het tij verlaten we de Roompot Marina op weg naar Colijnsplaat, waar we Liza zullen oppikken. Ook die zit op Hyves trouwens. Er staat een goed windje, de zon prikt door de bewolking heen en de sfeer aan boord is opperbest. We hebben het ergste gehad, lijkt het wel! Nu hoeven we er alleen nog voor te zorgen dat het aan boord nemen van de gast wat soepeltjes gaat, anders passen we niet meer onder de Zeelandbrug door. Dat zou jammer zijn. Nu blijkt de bushalte van Colijnsplaat op 3 km lopen van de haven (en van het dorp!) te liggen, welke mafkees daar de halte-indelingen maakt weet ik niet maar hij gaat er blijkbaar van uit dat iedereen een auto ter beschikking heeft. Maar goed, we redden het allemaal op tijd zodat we met een lekker bakstagwindje richting de Grevelingensluis kunnen varen. Onderweg komen we de nodige bruinvissen tegen; zeehondjes spotten zit er helaas alweer niet in.

De Grevelingensluis draait vlot en is bijna leeg als we rond 7 uur het Grevelingenmeer opvaren. Ga je bij Bruinisse de pieren uit, dan ben je met een kwartiertje motoren op de eerste eilandjes: Mosselbank. Daar zijn we al eerder geweest natuurlijk, maar het blijft heerlijk om in volstrekte rust en vrijwel zonder voorzieningen hier te bivakkeren. De kids gaan het eiland onveilig maken en promoveren een eik (note to self: pa vragen of dit wel een eik is...) tot praatboom.

De volgende ochtend pakken we een rustig briesje op dat ons naar de Brouwersdam voert; er is daar een openbaar haventje genaamd Middelplaat alwaar een steiger die door de ouders van Liza gebruikt zal worden om haar van boord te vissen. Maar eerst mogen we genieten van het strand, een ijsverkoper die geen pin-apparaat heeft en ons daarom doorverwijst naar zijn collega op een kilometer afstand, en het uitzicht over de plek waar Concert At Sea elk jaar gehouden wordt. Moesten we volgend jaar maar eens per boot gaan bekijken.

Liza wordt die middag opgehaald door haar ouders; haar vader kent het gebied op zijn duimpje, want is beroepsmatig betrokken bij dit water. Wist u al dat het Grevelingenmeer in verbinding zou moeten komen te staan met het Zoommeer (en dat de Krammersluis dan dus vervalt)? Wat mij betreft mogen ze morgen met de bouw beginnen :)

Als Liza weg is, gaan we op pad naar Ossehoek voor de nacht. Daar blijken een stel Belgen uit Blankenberge in staat om een kampvuur te starten op motorolie. Beetje jammer van de marshmallows, die zijn dan niet echt eetbaar meer.

We naderen het eind van de vakantie. Op het programma staat nog een BBQ met de Zeilersforum-leden uit de Delta, maar daarvoor moeten we eerst de voorraden aanvullen. Dat kan mooi in Brouwershaven: je vaart daar ongeveer tot aan de Spar, even drie rijen dik liggen (en keren in een smal straatje). Boodschappen doen en hup, ervandoor.

Na drie dagen zonder stroom en warm water willen we weer eens douchen en dat gaan we in Herkingen doen. Dat ligt aan de oostzijde van het Grevelingenmeer maar met de forse ZW wind zijn we er met een uurtje. Het dorpje (drie straten, een kerk en twee havens) heeft niet zoveel te bieden. Een watersportwinkel, dat dan weer wel; we slaan wat reserve-onderdelen en vervangende zaken in. De bistro op de haven biedt ons de gelegenheid om een uurtje te loungen, een ongekende luxe na dik twee weken op een kluitje aan boord. Peter en Monique gaan om beurten meevaren met een Optimistje en komen met enthousiaste verhalen terug. Spelevaren zonder motor, en het is nog leuk ook!

De volgende dag waait het stevig en de anderhalve mijl naar Mosselbank doen we maar op de motor. Er blijkt een plekje over te zijn aan een van de steigers aan hogerwal, dat is wel zo prettig want de windmeter schiet af en toe uit richting de dertig knopen. Als de lucht helemaal dichttrekt gaan we ons afvragen of er überhaupt wel bezoekers op de Zuid-meeting van Zeilersforum gaan verschijnen, een herhaling van 2009 lijkt zich af te tekenen. Maar schijn bedriegt! Begin van de middag mogen we ilcigno verwelkomen (solo), en een paar uur later komt de Knipmuts ook nog binnen met 3 man aan boord. Helaas gooien wind en regen roet in het eten, letterlijk: de barbeques blijven in de verpakking en het vlees (bedankt Timo!) gaat gewoon in de pan.

En dan ineens is ie daar: de laatste vakantiedag! We moeten nog terug naar huis, maar erg ver is het niet meer. Een pril zonnetje begeleidt ons als we, met nog even een leuk stukje wind, behoorlijk vlot naar de Krammersluis worden gestuurd. Daar mochten we het omgekeerde beleven van de heenreis: drie weken gelezen perste de sluisdeur de bootjes in de volgestouwde kolk tegen elkaar, en nu liggen we er alleen.

Anderhalf uurtje later doen we ons achteruit-inparkeer-kunstje weer (we worden er steeds handiger in), de spullen gaan van boord de auto in, nog een keer de checklist af om te zien of we niets vergeten zijn, en dan gaat de boot op slot. Een natte en winderige zeilvakantie in 2011 is wat we zullen onthouden, maar we gaan ook zeker terugdenken aan de mooie dingen: het samen zijn, dingen doen, genieten van elkaar en een heerlijk bootje dat ons overal gemoedelijk doorheen sleurt. L'avalanche is eens te meer de boot gebleken die precies bij ons past. Hoewel een zeker probleem steeds urgenter gaat worden... maar daarover later. Tot slot een foto waar eigenlijk de essentie van de vakantie op te zien is:

Noodies hebben we enorm veel gegeten. Jassen, truien en toch ook een polo geven de verschillein in temperatuursbeleving weer. Een spelletje Uno ligt klaar, inclusief scoreblok, want er moet binnengespeeld worden. En wat zijn die noodles lekker als het buiten nat, koud en winderig is!

Laatst aangepast op dinsdag, 06 september 2011 01:06
 
Nog meer water PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
dinsdag, 09 augustus 2011 01:09

We lopen Terneuzen binnen met een ondergaand zonnetje,

terneuzen2

maar we weten wat er komen gaat: windkracht 8 en bakken met regen, vanaf de volgende ochtend. Daar hebben we niet zo'n zin in. Maar goed, we zijn hier omdat Peter graag een vriendin wil ontmoeten die in Hoek woont (met uiteraard een eigen Hyves-pagina), hij heeft zelfstandig een dagje uit met haar geregeld en wie zijn wij om hem daarin te belemmeren. Die ochtend komt de moeder van Kim hem ophalen, in het laatste restje zonneschijn. Ze gaan een dagje tuben in Vlissingen, terwijl wij ons heil zoeken in het dorpscentrum van Terneuzen. De wind is dermate aangetrokken dat aan boord verblijven geen pretje meer is, ook al liggen we in de haven. Van ellende gaan we de Tour de France kijken in het clubhuis van de haven. Aardige mensen, maar wat een droefenis. Gelukkig gaat de wind in de avond liggen, en als de volgende morgen onze bemanning weer compleet is (het tuben is wat minder succesvol verlopen voor Kim, die na een val naar het ziekenhuis mocht: beterschap!) doen wij lekker de trossen los voor een rustig tochtje naar Wemeldinge om uit te blazen. Voor de verandering staat er niet zoveel wind, er is zelfs wat zon, dat is goed voor het moraal aan boord!

geenregen

Over efficiëntie gesproken: 12 uur trossen los uit Terneuzen, 17:00 liggen we vast in Wemeldinge, 21:00 is alle was gedaan en droog! Dat was hoog tijd ook, want ondertussen begint alles toch wel nat te worden door de vele liters hemelwater die we over ons heen hebben gekregen.

In Wemeldinge hebben we ook de tijd om het vlaggenlijntje weer terug te doen, dus kids in de mast gehesen. Dat levert altijd erg leuke videobeelden op, maar dit keer laat de techniek me een beetje in de steek, dus helaas zonder filmpje vandaag.

mastklim

Maar ik moest ook nog even de lieren smeren. Zo moeilijk is dat niet: schroef bovenop los, drum eraf tillen, smeren en het geheel terugplaatsen tot je een ploemp! hoort. Eh, wacht even, dat is niet goed geloof ik. Yep, een onderdeeltje ligt nu op de bodem van de haven. Bij het schrijven van dit stuk, 10 augustus dus, krijg ik van de importeur Visser Watersport een telefoontje dat het onderdeel binnen is. Toch knap, dat ze na 15 jaar nog een onderdeel van nog geen tientje kunnen leveren!

De haven is verder prima in orde, maar nogal afgelegen. We willen iets nieuws en besluiten de volgende dag naar Veere te gaan. Dat gaat in het begin vrij voorspoedig, maar voor de lunch gaan de zeilpakken alweer aan.

veere regen2

Als op het N-Z stuk van het Veerse Meer de wind recht op de kop draait en aantrekt tot ruim 8Bft, breekt weer eens een borglijntje (is al vaker gebeurd, stond op lijstje om definitief op te lossen) en moeten de zeilen heel snel weg. Dat kunnen we gelukkig, en als we het NZ-stuk achter de rug hebben varen we op fok-alleen naar de Marina. Daar aangekomen in de stromende regen, krijgen we te horen dat er geen supermarkt in Veere is. Wel een eenmalige boerenmarkt; we scoren verse aardappelen, een bloemkool en een lekkerbekje, hangen de kleren weer eens te drogen, doen een spelletje en gaan naar bed. Wat een teleurstelling: Veere in de regen is echt helemaal niets waard. Alles is nat, ook binnen.

veere vochtig1veere vochtig2

De stemming is aan het omslaan, muiterij dreigt als de schipper niet snel met een plan komt. De fun-factor van deze vakantie moet omhoog, en snel ook! Van de atmosfeer hoeven we geen hulp te verwachten, dagen met wateroverlast staan aangekondigd op de KNMI-site. We kijken nog eens naar de wind (waar kunnen we makkelijk heen) en de dingen die we zouden kunnen doen, er blijft maar één optie over: naar de Roompot Marina en met z'n allen het subtropisch zwembad in. Worden we nog een keer nat, maar dan wel gepland en verwarmd! De volgende ochtend steken we zo snel mogelijk het haventje uit en zeilen met een prima windje naar de Zandkreeksluis. We zien zowaar een stukje zon, eventjes dan; voor we de sluis in kunnen zijn de zeilpakken weer uit de kast om de eerste hoosbui af te weren. Na de sluis hijsen we alleen het grootzeil, maar dat wordt rond de Zeelandbrug toch wat te groot als we 30 knopen in de rug hebben. Grootzeil weg, en alleen op de fok leggen we het laatste stuk af. Detail: het heeft niet meer geregend, we zien het hemelwater oostwaarts vallen maar bij ons schijnt een mager zonnetje tussen de minieme streepjes blauwe lucht.

Maar de verwachte wolkbreuken komen wel degelijk, de volgende dag terwijl wij met onze luie kont in een zwemparadijs de tijd en het pokkeweer voorbij laten gaan.

roompot 

Hoewel er niets te doen is, plakken we er nog een dagje aan vast. En waar we begonnen met een afspraakje van Peter, gaan we deze keer ook afsluiten met een van Peters dames: morgen om 14:00 pikken we haar op in Colijnsplaat. Een ons onbekende jongedame komt een dagje meevaren. Zou het met Kim net zo goed kersen eten zijn als met Monique? We gaan het beleven!

kersen 

 

Laatst aangepast op vrijdag, 26 augustus 2011 01:12
 
Wind-, water- en wintersport in 1 week PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
maandag, 01 augustus 2011 22:44

Regen teistert mijn dakpannen, een windhoos is gerapporteerd in Friesland: de Hollandse zomer heeft altijd waterpret in huis!

Om de draad op te pakken bij de cliffhanger van vorige aflevering: die bui haalde ons wel degelijk in. Er is zo'n spreekwoord van. Komt de wind voor de regen, is dat de zeiler een zegen. Komt de regen voor de wind, berg je zeilen dan gezwind. Laat ik volstaan met de melding dat de regen inderdaad voor de wind kwam en wij niet alle zeilen geborgen hadden! Voor het eerst konden we de vissen aanschouwen via de raampjes in de salon. Het duurde maar kort, ik was snel bij de schoot om het grootzeil ver uit te vieren; toen de boot weer rechtop lag konden we gecontroleerd verder varen, maar het was wel spannend. Krijg je honger van.

Tegen de tijd dat we Breskens aanliepen was de bui allang voorbij. Het klaarde alweer op, tijd om wat familie en bekenden van onze aanwezigheid op de hoogte te stellen. Een oud-collega van Liesbeth in de hoogste van 'de drie woontorens', en nog wat schoonfamilie op de camping. Maar het mooie weer was over: een strandbezoek werd onderbroken door een strandtentbezoek, een kermisbezoek afgebroken wegens hoosbui (oh ja, waren we het raampje vergeten dicht te doen...). Peter en Monique op de kermis, dat is een belevenis. Botsautootjes of Superspin, het doet ze niets, er moet gewonnen worden! Peter in de schiettent, Monique aan de muntjesschuifautomaat. Logisch eigenlijk, want op de boot hebben ze al genoeg achtbaanbeleving.

Breskens is ook het toneel voor een andere vorm van windbeleving, en dat is vliegeren. Nou ja, ik doe Michiel te kort, laat ik het maar kiten noemen. Peter doet ook een poging om de matras in de lucht te houden; mooie strepen in het zand tonen aan hoe zwaar dat nog is.

En nadat we opnieuw bevoorraad zijn gaan we op weg naar het volgende hoogtepunt van deze trip: Antwerpen. Het grootste stuk van de Westerschelde (inclusief overnachting in Hansweert) kunnen we zeilen, maar tegen de tijd dat we Antwerpen naderen moet er gemotord worden. Het is niet anders; we vergapen ons aan de reusachtige kades,

de kerncentrale waar je ongeveer binnen kunt varen, de Royerssluis met de vreemdste brug-constructie die we ooit hebben gezien (aan stuurboordwal gaat het wegdek een meter omhoog, zodat de sluisdeur met weg erop, eronder kan schuiven) en de archaïsche manier om toegang tot de Antwerpse haven te bemachtigen. Maar na een mooie middag varen liggen we er dan toch: in het Willemsdok, aan de voet van het pas geopende MAS!

Het MAS (Museum Aan de Stroom) is een tien verdiepingen tellend, door Nederlandse architecten ontworpen gebouw dat een soort driedimensionale blik op de stad Antwerpen werpt. Elke verdieping heeft een glazen uitkijk over een andere hoek van de stad, op het dak kan je helemaal rond lopen. En kijk nou, daar in de diepte ligt ons bootje! De tien verdiepingen tussen de fotograafpositie en de boot zijn gevuld met thematische exposities, veel klassieke werken (de Vlaamse school) in een bijzondere ordening en een hele etage over het havengebeuren. Het is bepaald geen kijk-en-snel-doorlopen-museum, je kunt veel dingen doen, voelen, beleven, horen. Voor kinderen vanaf 8 jaar wordt dit interessant.  Er ligt trouwens een interessant bootje te koop in het Willemsdok: een Nordia 50 (dat lijkt me toch bewoonbaar); tweede boot onder het havenkantoortje.

Nog een aangenaam Antwerpse vinding is de Velo: een soort wittefietsenplan maar dan rood en met een slot. Het idee is simpel: je gaat naar een speciaal fietsenrek, koopt daar een kaartje en er wordt een fiets voor je ontgrendeld. Die kan je vervolgens overal mee naar toe nemen, in een ander rek terugzetten en later weer vanaf een willekeurig rek verder gaan. De fietsen zijn zwaar maar technisch in prima staat en uitermate geschikt om wat verder van het centrum vandaan te fietsen : naar de Vogeltjesmarkt, een pizza bij Da Giovanni eten of een oud begijnenhofje bezoeken waar de nonnen ongeveer net zo verbaasd zijn bij het zien van onze kinderen, als zij bij het zien van deze zwartgekapte dames.

Het weerbeeld is ondertussen aan het omslaan: van half bewolkt met mooie temperaturen gaan we naar regen, buien en een aanstormende depressie. Om die depressie, met bijbehorende windkracht 8, voor te zijn vertrekken we terug naar Nederland. Nu naar Terneuzen, alwaar Peter een afspraak met een vriendinnetje heeft. Dag Antwerpen, bedankt voor het (waarschijnlijk nooit meer te gebruiken) FD-nummer, je Vlaamse gezelligheid en je stoere schepen op de Schelde:

Ik sluit af met een nieuw kaartje van het afgelegde parcours: rood is de heenweg (Breskens-Antwerpen), groen de terugweg (Antwerpen-Terneuzen). Je ziet aan het traject meteen hoe afgelegen Antwerpen eigenlijk is voor een zeiler; de meeste zeilers houden toch meer van open water en ruimte. Zoek je dat en zit je op de Westerschelde, ga dan westelijk van Hansweert zitten. Daar is nog aardig wat ruimte, en door gebruik te maken van het tij en de zandplaten die her en der liggen kan je er een zeer leuk stukje varen!

Laatst aangepast op zondag, 07 augustus 2011 22:07
 
« Start  Vorige   1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   Volgende   Einde   »

Pagina 4 van 14