Zeg maar dag tegen de wolken PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
dinsdag, 08 mei 2012 00:49

Was de vorige aflevering nog veel tekst en weinig plaat, deze keer draai ik het om. Kijk nog een keer naar de grijze luchten buiten, en geniet dan dubbel van de foto's in dit stuk!

We werpen nog een blik op de drukke jachthaven en zetten dan een zeil.

Eenmaal op het water blijkt het nog best fris te zijn. Een goede 20 knopen waaien over dek alle warmte weg. De een pakt een jas, de ander een zeilpak en weer een ander neemt zijn toevlucht tot een Zeilersforum-muts.

De wind waait net uit de verkeerde hoek om in 1x bij Aigina te geraken, dus we maken een extra slagje. Dat is niet zo erg; de boot loopt in deze wind regelmatig boven de 8 knopen. Uiteindelijk leggen we de 21 mijl in net iets meer dan 3 uur af, een keurige prestatie. We varen het havenkommetje van Aigina binnen op zoek naar een plaatsje voor de nacht. Helaas, vol. Eigenlijk niet zo heel vreemd: dit dorpje is voor heel veel bewoners van Athene (dat zijn er bij elkaar 3 miljoen) een favoriete weekendbestemming. Om de hoek van het haventje is echter een mooi beschutte ankerplaats, in de achtertuin van een bar. Daar gaat het anker uit. Het water is zo helder dat we het anker vanaf de boot kunnen zien liggen, maar voor de zekerheid maken we een kruispeiling tussen een strandhuisje en een lantaarnpaal en mag Peter onderwaterfoto's gaan maken van de grondtakelsituatie ter plaatse.

Na een uurtje vertrouwen we het wel, de boordkok maakt zijn eerste Griekse maaltijd en voor we er erg in hebben valt de duisternis in. De bar doet dan nog een verwoede poging om ons wakker te houden met urenlange Hellenische drum'n'bass, maar dat deert ons toch niet.

De nieuwe dag begint beter. De temperatuur rent omhoog, de wind is bijna weg. Het haventje stroomt leeg want iedereen gebruikt deze zondag om weer terug naar huis te gaan. Mooi, dan kunnen wij naar binnen! Heel voorzichtig wurmen we ons in het laatste gaatje, stapvoets achteruit want de diepte is hier zeer gering. Met nog 5 centimeter water onder het roerblad vinden we het best: de boot gaat op slot en wij gaan van de wal genieten.

Het dorpje Aigina heeft een typerend kerkje. We zien later dat er ongeveer twee stijlen van kerken bestaan: de ene ongepleisterd en met dakpannen bovenop, de ander strak wit met een blauwe koepel (die kennen we wel van de ansichtkaarten). Deze is van de ongepleisterde soort. Verder vinden we hier een tempel van Apollo, tenminste, wat er nog van over is.

Aigina is vroeger een redelijk belangrijke plaats geweest in Griekenland; het is zelfs nog even hoofdstad geweest. Dat lijkt wat moeilijk voor te stellen als je net uit de miljoenenstad Athene aan komt zetten... De dorpsheid van het plaatsje wordt nog versterkt door het bezoek van de havenbeheerder. Die schrijft de volgende bon uit:

Ik denk eerst nog dat dit de prijs per meter boot is, maar nee, het is echt waar: een nachtje aan de kade kost €1,63.

Als we stroom, voedsel en water gebunkerd hebben (drinkwater zit hier in PET-flessen in plaats van in de kraan en we verbruiken per persoon ruim anderhalve liter per dag, dus we sjouwen ons ongans) besluiten we toch maar weer het anker te lichten. Een licht windje uit het noorden zal ons brengen naar het haventje van Epidavros.

Onderweg zie ik ineens iets raars in het water. Nog eens kijken: het lijkt wel een vis die uit het water springt. Dolfijn? Dat kan, die zitten hier. Gevieren speuren we het water af en jawel, de vis duikt weer op. Maar dat is geen dolfijn joh! Dat is een zaagvis! Die mag hier helemaal niet komen want die is hier uitgestorven. Grieken hebben het toch al niet zo op illegalen tegenwoordig... Maar het goede nieuws is, er zit dus weer een zaagvis in de Saronische Golf.

 

In Epidavros staat het beroemde amfitheater. Jammer genoeg is dat theater, waarin je ongeacht je zitplaats een kwartje hoort vallen op het podium (wat een chaos zal dat elke zomer zijn als d'n 'Ollanders weer centjes komen rapen), niet echt in het dorp zelf maar op zeker een half uur rijden vanuit het dorp.

Omdat we vandaag al ouwe stenen hebben gezien mogen we nu gewoon ongegeneerd genieten van een idyllische ankerplek, een rubberbootje met lawaaibrommer, een glas retsina en lekker koel zwemwater. Ankeren gaat trouwens heel simpel: neus in de wind, knopje Down van de ankerlier indrukken en kleurtjes tellen tot de gewenste lengte van de ketting in het water ligt. Wind en stroming zorgen voor de rest.

Laatst aangepast op woensdag, 09 mei 2012 21:16
 
Op naar de zon PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
maandag, 07 mei 2012 00:34

Vrijdag 27 april 2012. De scholen dicht, de auto volgeladen met tassen, de hoofden afgeschakeld van het werk: we zijn klaar voor een weekje zeilen in Griekenland!

In het najaar hebben we alles geregeld. Een zeiljacht geboekt via zeiljachthuren.nl, tickets naar Athene besteld bij Aegean Airlines, de voorpret was begonnen. De aanschaf van een van de pilots van Rod Heikell en een paar algemene Griekenland-reisboekjes (waaronder de niet te missen Wat en Hoe in het Grieks) maakten dat de winter voorbij vloog vanwege het vooruitzicht op zonovergoten stranden, relaxt zeilen en gewoon ongegeneerd bijbruinen waar de rest van Nederland nog onder een grijs wolkendek vertoefde.

En nu was het dan zover: we gaan echt! De spanning is voelbaar: voor de kinderen is het de eerste keer dat ze met een jet airliner vliegen, voor ons is de spanning vooral gelegen in het onbekende. Is alles wel goed geregeld? Hoe ligt Griekenland erbij in de huidige crisis? Komen we door de vakantiedrukte op tijd in Brussel aan?

Het begint allemaal niet heel prettig. De Ring van Antwerpen staat weer eens vast vanaf de Nederlandse grens tot vlak bij Brussel. De tijd tikt door, we moeten om 18:30 inchecken! Uiteindelijk rijden we exact om 18:00 de parkeergarage binnen. Er schijnen nog 17 vrije plekken te zijn, maar al snel blijkt dat het telsysteem niet echt goed is in tellen. Boven vrije plekken brandt een groen lampje om het zoeken te vereenvoudigen, maar telkens blijkt het vrije plekje toch al bezet te zijn. Na een kwartier rondscheuren besluit ik de auto op goed geluk in een hoekje te zetten. Op de terugweg zien we wel of hij er nog staat.

Een voordeel van laat arriveren is dat de incheckbalie vrijwel verlaten is. Alles gaat nu snel: we nemen nog een pizza'tje, worstelen ons door de security heen (1 tube tandpasta heeft het helaas niet gehaald) en voor we het weten zitten we in de lucht. De tijd vliegt... En om iets na middernacht zetten we de eerste stapjes in Athene. Een taxichauffeur staat ons op te wachten en brengt ons met bizar hoge snelheden naar de jachthaven Alimos. Volgens hem moeten we op pier 8 zoeken naar het jacht Patmos. Dat is vreemd! In mijn papieren staat toch echt pier 3 en jacht Naysikaa, maar de taximan houdt voet bij stuk. Er is echter geen Patmos op pier 8. Ook geen Naysikaa trouwens. Pier 7 dan? Aan het uiterste puntje van die pier vinden we Patmos.

De Patmos is een Beneteau Oceanis Clipper 361, maar wat we besteld hadden was een Beneteau Oceanis Clipper 34. Is dit dan de juiste boot? We snappen er even niets van, maar het is intussen half 2 en iedereen wil gewoon de ogen dicht doen. We nemen de gok, gooien de tassen naar binnen, duiken in bed en gaan morgenochtend wel zien of we goed zitten dan wel moeten gaan verkassen. Voorlopig vinden we alles best, deze boot is nog net iets groter dan we gewenst hadden.

De volgende ochtend staan we vroeg op. Er moet ingecheckt worden. Een wandeling naar het kantoor van de maatschappij kost al snel 20 minuten. Onderweg is er allerlei bedrijvigheid op de pieren te zien. Tankwagens rijden tot aan de te bevoorraden boten (dus de pier op!), er wordt gerepareerd, duikers zwemmen af en aan. De eigenaar van ons schip komt ons instructies geven. Johannides, een man van mijn leeftijd en ongeveer mijn formaat (ik hoef niet uit te leggen dat het goed met hem klikt), vertelt me dat hij het schip dit jaar voor het eerst helemaal zelf verhuurt en dat het schip tiptop in orde zou moeten zijn. Dat blijkt, op de windmeter na, ook echt het geval te zijn. Maar bij de uitleg van het schip komt onze eerste blunder al boven: we hebben koffie gezet door water te tappen via de "fresh water pump".. die dus zeewater oppompt! Ineens begrijpen we waarom de koffie zo slecht smaakte. Eerste aankoop in de supermarkt is dan ook een fles drinkbaar water voor nu meteen.

Met de rest van de proviand voor de eerste dagen aan boord, de weersverwachting in mijn hoofd en de pilot op mijn knieën maak ik een vaarplannetje. We willen vandaag nog op Aigina uitkomen, een stukje van 18 mijlen dwars door de 'precautionary area' (scheepvaartrotonde) van Piraeus heen. Moet lukken met een noordoostenwind. Na een laatste instructie van Ioannides over het gebruik van de mooring line gooien we de trossen los, op weg naar het blauw van de Saronische Golf.

Laatst aangepast op maandag, 07 mei 2012 01:05
 
Winterzeilen 2012 PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
maandag, 16 januari 2012 01:19

Hoogste tijd voor een update! De laatste keer dat ik wat aan het digitale archief toevertrouwde was het slot van de vakantie, maar dat betekent niet dat we niets meer met de boot hebben gedaan. In september, oktober en november hebben we gezeild met mooi weer maar eigenlijk te weinig wind. De laatste keer in november gingen we weg met 6 knopen wind, maar na een kwartiertje op het Volkerak gingen ook die laatste paar knoopjes met vakantie. Dit weekend was voor ons weer de mogelijkheid om de boot uit te laten, maar zou de wind het niet weer laten afweten?

Rond de klok van 1 pruttelen we het Volkerak op. Het is schitterend weer, beetje frisjes (in de boot is het 5.7 graden) maar de winterzon is krachtiger dan verwacht. De wind doet goed mee, het is niet veel maar voldoende om goed vooruit te komen.

Zoonlief is thuisgebleven, die moest zijn studieschema nog maken want dat was door het vele spelen van Angry Birds nog niet van de grond gekomen. Monique besloot te genieten van alle extra aandacht die ze daardoor kreeg.

De boordkok zou wel even broodjes ei serveren, met dit weer valt een warme maagvulling altijd in goede aarde. Maar om de een of andere reden wilde de gastoevoer niet meewerken. Het zal toch niet te koud zijn?! Dat hebben we al eerder meegemaakt tenslotte: Campingaz (butaan) stopt bij -0.5 graden met koken, dus neemt de beschikbare hoeveelheid stookbaar gas flink af als het buiten koud is. Het euvel blijkt gelukkig heel simpel te wijten aan een lege gasfles; we hebben reserve bij ons, maar het verwisselen van zo'n fles bij deze kou is niet iets waar je echt op zit te wachten. En nog zo iets: olijfolie wordt bij deze temperaturen 1 klomp boter. Daar is op zich niets mis mee, maar het giet zo onhandig uit een fles...

Uiteindelijk komt het ei er toch, op geroosterd brood want ook dat was bevroren.

Op een voordewinds en ruimwinds koersje kachelen we op ons gemak naar de ingang van het Schelde-Rijn-kanaal. Daar gaat het roer om, we moeten nu hoog aan de wind opkruisen terug naar de haven. Waar we tot dan toe ongeveer 5 knopen wind over dek hadden (windkracht 1), krijgen we nu te maken met 13-16 knopen wind (3-4 Beaufort) en dat voelt bij deze buitentemperatuur toch aan als 0.2 graden (op de site van het KNMI kan je dat omrekenen). En voor het eerst in tijden maakt de boot weer wat helling!

Als de boot weer in de haven aan vier touwtjes vast ligt, wordt het tijd om de lichamen weer wat op te warmen. De noodles worden klaargemaakt (vaste prik aan boord), maar de voeten van Monique zijn te koud om van de gepeperde deegslierten te kunnen profiteren. Het zijn twee ijsklompjes, totaal onderkoeld dus, en daar moet wat aan gebeuren. Aan boord heb ik altijd een setje hand- en voetwarmers: plakkers die door een chemische reactie met de lucht tot wel 6 uur lang warmte produceren. Die doen we onder haar voeten als steuntje in de rug bij het weer op temperatuur komen. En ze blijven zo lang warm, dat de chronisch-koude-voeten-lijders er thuis nog steeds van kunnen profiteren.

Onze eerste mijlen in 2012 zijn weer gemaakt. We hebben gezien dat de boot vies maar toch vooral in orde is, we weten wat we nog willen aanpassen en voorzichtig maken we alweer wat plannen voor het zeilseizoen en de zomer. Maar bovenal hebben we genoten van de stilte, het koude weer, de stralende zon en de rust op het water. Wij varen maar weer eens een winter door, dat bevalt prima!

Laatst aangepast op maandag, 16 januari 2012 01:52
 
« Start  Vorige   1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   Volgende   Einde   »

Pagina 3 van 14