Ouwe stenen deel IX PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
dinsdag, 05 juni 2012 01:00

Na de wandeling naar de top van Angistri maken we het schip vaarklaar voor de overtocht naar Athene. Een tripje van 20 mijl, niet veel maar als de wind wegvalt en je moet motoren duurt het toch langer dan je hoopt.

In Athene blijkt de mooring line te zijn verdwenen. Met veel kunst- en vliegwerk hangen we lijntjes aan de boten links en rechts van ons, zodat we niet tegen de kade waaien. We ruimen de boot op en de tassen in, want dit is het eind van de vakantie. Ioannides komt het schip inspecteren met zijn vader en een duiker. Alles blijkt in orde, gelukkig.

Voor onze laatste dag in Athene heb ik de taxichauffeur geboekt die ons opgehaald heeft aan het begin van de vakantie. Hij gaat ons de mooie plekjes van de stad laten zien. Aan alles is te merken dat hij dit vaker heeft gedaan, hij weet precies waar de toeristen heen willen. Allereerst gaan we naar een bergje met kerk midden in Athene, hoger gelegen dan de Acropolis. Dat geeft de gelegenheid om een paar mooie panorama-foto's te maken (zelfs via de zonnebril van Giorgios).

Daarna gaan we langs het parlementsgebouw (helaas waren de demonstraties voor vandaag afgelast). We komen onderweg nogal wat ME-achtige busjes tegen; dat schijnen de illegalen-opruim-teams van de politie te zijn. Het lijkt erop dat ze goed werk doen want ik zie nergens illegalen.

Volgende stop is natuurlijk de Acropolis, het Parthenon. Wat een kolossaal bouwwerk, wat een boel mensen en wat een hoop werk om de omgevallen zaken weer te herstellen! Je krijgt een beetje de indruk dat "wij" zuiniger zijn op die stenen dan de Grieken zelf, want het hele restauratieproject (hoe ga je 20 eeuwen van verval weer mooi maken?) leunt zwaar op buitenlandse financiering.

Desalniettemin is het een indrukwekkend gebeuren. Zie onderstaande foto van een stel zuilen in de Tempel van Zeus (aan de voet van de Acropolis, net buiten de oude stadspoort) met wat willekeurige voorbijgangers ervoor, om een idee te krijgen van de immense omvang van die stenen palen. Je vraagt je echt af hoe ze dat ooit voor elkaar gekregen hebben. Zouden ze stiekem toch hijskranen hebben gehad?

Onze taxichauffeur raadt ons een bezoekje aan Plaka aan. Dat is dé tourist trap van Athene: een warboel van straatjes en huisjes, allemaal gericht op 1 ding: jouw euro's verwisselen voor namaaksouvenirs. Niet echt onze stijl. We worden pas echt vrolijk als Monique een euro geeft aan een oude accordeonspeler, die prompt een eindeloos durende serenade brengt aan de schoonheid die anderhalve meter voor hem staat maar die hij hoogstwaarschijnlijk niet meer goed kan onderscheiden.

Recalcitrant als we zijn hebben we de raad van Giorgios om vooral niet van de hoofdstraat af te gaan, in de wind geslagen. Navigeren is een vak, zullen we maar zeggen, want we lopen feilloos terug naar het afgesproken pick up point. We zijn moe, van alle indrukken, het lopen, de hitte, de herrie. We willen weg. Giorgios brengt ons in vliegende vaart naar Venizelos Airport, onderwijl honderduit vertellend over zijn olijfboomgaarden, de bosbranden, de crisis, zijn hoop voor de toekomst. Nu blijkt dat de lessen Engels bij Peter en Monique best wel heel erg nuttig zijn (geweest). Ze kunnen niet alle gesprekken volgen, maar pikken aardig wat op en doen zelfs soms met het gesprek mee! Dat is heel erg nuttig volgens mij. Goede taalbeheersing begint met over je faalangst heen te stappen.

Op het vliegveld hebben we alle tijd om de vele wifi-netwerken uit te proberen. Helaas, de Facebook-updates moeten even wachten tot we thuis zijn! Wel zien we hoe ons toestel voor onze neus geparkeerd wordt, hoe de belading verloopt (we zien onze koffers voorbij komen) en uiteindelijk mogen we er zelf ook bij. Nog een paar uur vliegen en we zijn weer bijna thuis! De vlucht is een eitje, drie hobbels vlak boven Namen is ongeveer het enige spannende wat ik ervan kan melden. Oh ja, dit nog: op de heenweg vonden de kids het geserveerde eten maar vies en vreemd, op de terugweg aten ze hetzelfde voedsel met smaak op!

We landen in Brussel, zoeken de auto en hoera, hij staat nog op zijn plek. Na anderhalf uur in de auto mogen papa en mama de bagage naar binnen brengen, terwijl de rest van het voetvolk meteen gaat profiteren van gratis wifi....

Goed, dat was een weekje Griekenland. Wat een korte week en wat een hoop verhalen! Het is duidelijk, dit gaan we vaker doen, wat een waardevol weekje!

Ondertussen zijn we alweer bijna 2 maanden en ook 2 trips verder. Daar meer over volgende keer, inclusief verklaring waarom deze serie zo lang heeft geduurd...

Laatst aangepast op dinsdag, 17 juli 2012 01:15
 
Angistri PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
dinsdag, 29 mei 2012 16:04

Omder een stralende zon verlaten we Methana.

We gaan op weg naar Angistri, het is bloedheet en de wind valt bijna weg. Dan kan je kiezen voor de motor, je kunt ook accepteren dat het wat langzamer gaat (meer dan 1-2 knopen zit er dan niet in) en van de gelegenheid gebruik maken om tijdens het varen onderwater naar de visjes te gaan kijken. Tot een snelheid van 3 knopen gaat het goed, daarboven wordt het te zwaar voor Peter en Monique om zich vast te houden.

Bij het naderen van Angistri gaat het wat harder waaien. Sterker nog, de wind trekt uit het niets aan van 5 naar 25 knopen. Dat zal deels veroorzaakt worden door de valwinden die vanaf het eiland komen; voor ons is het wel lekker om weer even 'echt' te kunnen zeilen. Voor het eerst in deze vakantie twijfelen we over het zetten van een rif. Oh nee, de boot heeft een rolgrootzeil, dus je hoeft alleen maar wat weg te rollen. Over rolgrootzeilen gesproken: als alle rolzeilen zo beroerd zeilen én rollen als deze, hoeven wij er nooit eentje aan boord. Het zeil is met geen mogelijkheid goed te krijgen.

De bewolking neemt toe, in de verte lijkt het te onweren. Gelukkig is ons beoogde haventje net om de hoek. Ondanks de frisse wind besluiten we dat we nog niet toe zijn aan vaste grond, het anker mag weer uit. Monique en Peter gaan dit inspecteren en vissen fotograferen, de rest vermaakt zich op andere wijze.

Onderwijl trekt het stukje front weer weg, de wind neemt af en de zon komt terug. Het anker wordt gelicht en we duiken het haventje in, want de wind gaat draaien en het belooft een woelig nachtje te worden. Dan liggen we liever beschut.

Als je goed kijkt zie je hier wat tekenen van de crisis in Griekenland. Sommige lantaarnpalen doen het wel, anderen niet. Ik dacht eerst nog dat er een soort kostenbesparend patroon in zat, maar de werkelijkheid is veel simpeler: als een lamp stuk is, dan blijft hij stuk tot er een keer wat geld is om ze te vervangen. Maar als dat het enige is waaruit blijkt dat de Grieken het zwaar hebben valt het nogal mee...

Het havenbeheer in Griekenland is wel een puntje van aandacht. Ik plaatste hier al eerder het verhaal van de 1,63 euro kostende overnachting, maar hier konden we zelfs nog gratis stroom jatten uit een niet uitgeschakelde kast. Het geld is voor mij niet zozeer de issue, laat dat duidelijk zijn! Ik had met plezier mijn portemonnee getrokken om alles netjes te regelen. Alleen: er was (weer eens) niemand om naar toe te gaan, geen havenmeester, geen meldpunt, niets. Jammer.

De volgende dag gaan we het eiland eens goed verkennen. We moeten hoognodig drinkwater hebben, want het is weer bloedheet. Met enige schroom lopen wij, overduidelijk toeristen, met rugzakken en korte broeken dwars door een begrafenisgezelschap heen want achter de kerk is de supermarkt.

Verder wandelen we naar de oostpunt van het eiland alwaar we een prachtig uitzicht hebben over Skala. In de verte zie je Aigina liggen. En daarachter ligt Athene.. daar moeten we morgen weer naar terug. Ineens staat zo'n dag dan in het teken van 'nog een keer': nog een keertje genieten van prachtig zwemwater, nog een keer een rondje varen met het bootje. Voor je het weet zitten we weer in het vliegtuig terug naar huis!

Laatst aangepast op woensdag, 30 mei 2012 00:39
 
Twee nieuwe eilandjes PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
donderdag, 10 mei 2012 00:53

We worden wakker onder een brandende zon en weinig wind. Het is hier zo heerlijk rustig, de typische geur van Griekenland is overal (wat is het eigenlijk: dennenhars?), kortom, zo zou het IJsselmeer er altijd bij moeten liggen - graag met bijbehorende water- en luchttemperaturen. Het anker gaat omhoog (dit keer dus niet de Down-knop maar de Up-knop, hoe verrassend, ratelderatelplop en de boel ligt weer op zijn plek) en heel rustig kabbelen we naar het eilandje Poros. Voor diegenen die niet zo bekend zijn met de Saronische Golf (en dat zijn vrijwel alle lezers, inclusief ikzelf) is hier het kaartje van onze trip tot nu toe en stiekem ook de rest.

Ik zie weer wat in het water bewegen, geen zaagvis dit keer maar dolfijnen. Ze komen naar de boot toe! De bemanning rent naar de punt om ze te bekijken, de fraaie beesten zwemmen voor en onder de boot door. Eentje blijkt zo verstandig om even de schipper te groeten die aan het roer is blijven staan. Ik zie een stralende dochter terug in de kuip komen: papa, mijn droom is uitgekomen, ik wou de dolfijnen van dichtbij zien en ze waren er voor mij.

Er is helaas meer in het water te zien dan gisteren. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar het is zooi. Plastic zakken, stukjes hout, etensresten: de hele tijd zien we rommel voorbij drijven. Het zal wel door de windrichting komen, want als we de hoek om gaan richting Poros houdt het ineens op. De wind stopt ook weer, dus de laatste mijl doen we op de motor en dan leggen we in een bijna uitgestorven hoekje van de haven aan. Voor het eerst hebben we twee pogingen nodig om goed vast te liggen, maar we liggen daarna ook zo vast als een huis. Da's maar goed ook: de langsvarende veerboten schijnen nogal wat deining te veroorzaken!

Bij de supermarkt tegenover de kade halen we vers water en wat klein spul, daarna is het 'dinner time' in de taverna Poseidon. Tot onze verrassing spreekt de ober een paar woorden Nederlands, maar de reden daarvoor wordt duidelijk als blijkt dat de vrouw van de eigenaar al 24 jaar hier op Poros woont maar de andere helft van haar leven in Eindhoven heeft doorgebracht. Er hangen stukken inktvis aan het zonnescherm en Monique, nieuwsgierig als ze is, weet uit te vinden dat deze dingen echt zijn, maximaal 3 dagen drogen in de zon en daarna op de barbeque van smaak voorzien worden om dan te eindigen in de magen van bezoekers.

Ik vind de culinaire kant van de inktvis nog niet echt aantrekkelijk en werk met groot plezier een mixed grill weg samen met Monique. Dit deel van de Griekse keuken bevalt ons goed: veel vlees, veel grill-smaak, goede bijgerechten.

Volgende ochtend doen we nog een wandelingetje naar de top van het eiland, en daarna gaan de trossen los en het anker op. Eh... Peter, we willen graag het anker omhoog! Jammer, zegt hij, hij doet het niet meer. De ankerlier weigert dienst, maar wat vervelender is, is dat het anker zelf muurvast zit! We proberen vanuit verschillende hoeken het anker vrij te varen, maar tevergeefs. We lagen zo vast als een huis en dat gaat ook niet veranderen. Tot overmaat van ramp houdt de ankerlier het voor gezien. Maar Team Schagen is ingespeeld op dit soort situaties! We leggen de boot weer terug op zijn plek, brengen een extra landvast aan ver voor de boot op de steiger die toevallig naast ons ligt en gaan op zoek naar een duiker. Die komt, inspecteert de boel en is met 10 minuten klaar. Het anker zat vast onder een dikke ketting die de steiger naast ons op zijn plek hield. Om de ankerlier aan de praat te krijgen moet de automatische zekering weer omgezet worden, vertelt Ioannides mij via de telefoon. Hij was even vergeten te melden waar die zekering zat... nou ja, klein ongemak, snel verholpen. Het is echter inmiddels alweer 2 uur geweest en dat betekent dat de wind uitvalt. We willen echter maar een klein stukje varen naar Methana, dus we gaan op de motor weg en zetten een zeil zodra de wind wat toeneemt.

Methana ligt aan de voet van een vulkanisch schiereiland en staat bekend als kuuroord. Nu weten we allemaal dat kuuroorden meestal ontstaan rond modderbaden enzo, dus het zal er wel stinken. De naam Methana (we weten niet of methaangas vernoemd is naar dit eiland, of dat het eiland de naam van een scheet heeft gekregen) moet ons ook voldoende waarschuwen, maar we doen het toch. En ja hoor, het stinkt. Naar koeienpoep. Ook het water in de haven heeft een raar kleurtje.

Het dorpje zelf is best aardig, al zie je goed dat de grote aantrekkingskracht toch echt vroeger is geweest. Buiten het toeristenseizoen is het ongeveer uitgestorven. Het grote gebouw op deze foto is een badhuis - geen bezoeker te zien.

We ontmoeten een Engels echtpaar dat al jaren aan het zwerven is in deze contreien en in deze haven is blijven steken vanwege de reuze aardige havenmeester (ik kan dat laatste bevestigen). Voor ons is het een prima plek om het water aan te vullen, even een nachtje aan de stroom te hangen en vooral te genieten van het warme weer. Het bijbootje maakt overuren - tot de benzine op is en de laatste kilometer terug geroeid moeten worden.

Laatst aangepast op maandag, 14 mei 2012 01:16
 
« Start  Vorige   1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   Volgende   Einde   »

Pagina 2 van 14