Septemberluchten PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
maandag, 06 september 2010 00:24

Het is zondagavond laat, als ik naar mijn monitor kijk deint ie na. We zijn een weekendje weg geweest en dat gaat meestal goed, maar soms blijft het geslinger van de boot hangen tot ver na terugkomst.

 

We varen dit keer niet zo heel erg ver en dat is gezien de minimale wind niet zo'n groot probleem: de wind is rond de 7 knopen uit het Oosten, we varen plat voor de wind dus en dat is niet leuk. Bij Den Bommel pakken we de eerste vrije meerboei (mooring): een boei met een ring eraan, speciaal neergelegd om je boot aan vast te maken zolang als je dat wilt. Bij normale boeien is aanleggen (uiteraard) verboden. Hangend aan een touwtje brengen we de middag door en zien dan de zon langzaam ondergaan.

Zo gaan we de nacht in, in de verwachting dat de nieuwe accu het ankerlicht zal laten branden (bleek zelfs sterk genoeg om ook de kachel nog te starten), de oven broodjes zou kunnen leveren (yes! gerepareerd, reserve-gasfles aan boord) en dat die meerboei wel op zijn plek zou blijven liggen.

Dat deed ie! Ook toen de wind 40 graden draaide en van 7 naar 15 knopen aantrok. Terwijl daardoor het geschommel aan boord toenam, lagen Peter (puber) en Liesbeth (beetje ziek) vet uit te slapen en door hun gezaag de rest van de bemanning wakker te houden. Zondagochtend om half acht op, dat ben ik niet gewend hoor :D

Behalve de werkende kachel is er meer goed nieuws: Monique vond het leuk! Zouden al onze gesprekjes dan toch effect hebben gehad?

Moniques nieuwe slaapplek

Het seizoen nadert zijn einde, dus het bijbootje is weer opgeruimd en volgende keer zullen we wel aan winterklaar-maken moeten gaan denken. Wat raast de tijd voorbij als je even niet oplet.

Laatst aangepast op donderdag, 09 september 2010 14:12
 
Slot PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
donderdag, 29 juli 2010 01:16

Zo, we zijn natuurlijk al lang en breed terug in ons eigen huisje (wat klinkt dat ineens hol, als je terugkomt van de boot), het verhaal van de reis is verteld, nu heb ik eindelijk de tijd om uit te wijden over het leven aan boord van onze Franstalige Lawine.

Na onze vakantie vorig jaar op het Grevelingenmeer hebben we bedacht dat we voor een volgende vakantie echt een ander soort boot moesten hebben. Inmiddels hebben we dus een hele vakantie aan boord geleefd en kunnen we de balans opmaken: is de nieuwe boot dat wat we zochten? Het antwoord op deze vraag is een heel persoonlijk verhaal, dat ik het beste kan illustreren door de trip vanuit drie perspectieven opnieuw te benaderen: het varen, het stilliggen en het gedierte.

Het varen

In 2008 (Wad en IJsselmeer) hebben we met Kapal Kita ongeveer 325 mijl gevaren. Conclusie was toen: veel te lang gezeild, veel te weinig leuke dingen gedaan. Vorig jaar (Grevelingen) hebben we om en nabij de 100 mijl gevaren: veel te weinig gezeild maar wel rust gehad. De tocht van dit jaar heb ik hier even met Google Earth in beeld gebracht:

De route

Dat is ruim 450 mijl, we hebben dus voldoende gezeild en heel veel leuke dingen gedaan. He dat is gek: we hebben meer gezeild dan in de eerste Kapal Kita-vakantie, maar toch ervoeren we het als minder zwaar! Komt door een paar dingen. In de eerste plaats leefruimte aan boord: je kunt vanalles en nog wat doen, gaan zitten waar je wilt. Tweede: het gemak waarmee deze boot aan te passen is aan de omstandigheden. Gaat het harder waaien? Binnen 5 minuten varen we gereefd of zelfs dubbelgereefd, is de boot weer netjes rechtop en leefbaar. Of haal een heel zeil weg, het mag allemaal met dit schip. Derde: de keuze om langere dagtochten te maken in ruil voor langer verblijf in de jachthavens. Gingen we vorig jaar al moeilijk kijken bij een dagafstand van 20 mijl, tegenwoordig is dat iets wat we er even bij doen. Pas vanaf 50 mijl zie ik protesten ontstaan ;) Tegelijk is het besef van 'investeren' aanwezig: als we nu een dag doorbijten en doorzetten, zijn we morgen in Engeland. Engeland! Hoeveel mensen gaan daar zeilend heen? De trots groeit als we dit soort mijlpalen bereiken. Ja het was soms zwaar, ja we hebben gescholden (op de wind, op de golven, op de zeeziekte) maar goed, we hebben het met z'n allen overleefd door door te zetten. Dikke pluim voor de bemanning!

Zeeziektebestrijding is wel een verhaal apart trouwens. Op de heenreis naar Engeland viel iedereen om behalve ik; gelukkig werd Peter weer wat beter toen hij doorhad dat ie ongegeneerd snoepen mocht. Ook Liesbeth ging wat meer meedoen, zeker naarmate ze het roer beter leerde beheersen (koers houden op een zee zonder orientatiepunten is een vak apart). Monique had pech, die had erg veel last van zeeziekte en moet nog leren om daar overheen te groeien. Dat dat overheen groeien kan, bewijst Liesbeth die vijf jaar geleden al misselijk werd op het Eiland van Maurik. Zover is het echter nog niet, ze gaat liever op de grond liggen wachten tot het over is.

Monique slaapt

Tegelijk: ze zit het uit omdat ze uitkijkt naar wat later komt. Genieten komt later wel... nou meid, dat komt echt wel goed hoor. Je hoeft niet meer per se buiten te zitten, je mag ook binnen gaan liggen. En over een poosje zit je gewoon te DS'en tijdens een lange oversteek...

Op zo'n lang stuk varen is niets zo lekker als een hap warm eten. Maar naarmate het harder gaat waaien, wordt de kombuis steeds minder toegankelijk en de kajuit steeds minder aangenaam om in te verblijven. Wat in de haven nog een vriendelijke omgeving was waar je veilig spelletjes met elkaar kon spelen zonder dat de Rummikub-stenen je om de oren vliegen, is bij 20 graden helling ineens een soort Casa Magnetica dat zijn best doet om jou hardhandig tegen de grond te werken.

Blauwe plek Eten onderweg

Het is dan wel weer heel erg lekker als een simpele maaltijd van het fornuis getoverd wordt!

Het stilliggen

Eenmaal in de haven, de boot met drie of vier touwtjes verbonden het met vasteland (en meestal ook de elektrische landvast erbij) verandert het een en ander. Eventuele restjes zeeziekte of katterigheid zijn meteen verdwenen, de benen worden gestrekt, het sanitair van de haven beoordeeld. Peter klapt de laptop open op zoek naar een WiFi-signaal. En hoever is de waterslang van ons vandaan? Misschien moeten we nog bijvullen!

Als de huishoudelijke (boothoudelijke?) zaken allemaal geregeld zijn is ons tijdelijke huisje weer helemaal op orde. Wat doen we dan? Spelletjes, heel veel spelletjes. Op de tafel natuurlijk, maar ook met de Nintendo DS (jaja, papa heeft tegenwoordig zelf maar een DSi om mee te kunnen doen).

Peter en zijn DS Monique en haar DS

Maar dat is binnen. Buiten is ook genoeg te doen! Er worden krabben gevangen, kwallen gespot en rondvaarten door de havens gemaakt met het rubberbootje. Buiten de haven is het wal-leven; daarheen gaan is al snel een uitje, zeker omdat de omgeving eigenlijk altijd nieuw is voor ons.

Aan boord is papa nog steeds de kok.

Papa kookt

Het kost me gelukkig weinig moeite om met twee pitjes te koken (soms moet je even improviseren en helaas is de oven nog niet gerepareerd), maar deze kok is eigenlijk vooral blij met de stahoogte in de kombuis (ik ben de rugpijn van vorig jaar nog niet vergeten) en de goed werkende koelkast waarin grote hoeveelheden voedsel vers kunnen blijven. Vooral door die koelkast ben ik in staat geweest om een veel gevarieerder menu te maken dan vorige jaren waarin vlees geconsumeerd moest worden op de dag van aanschaf. De afstelling van de koelkast luistert wel heel nauw: ik had regelmatig klontjes ijs in mijn bier en da's nou ook weer niet de bedoeling.

Het gedierte

Aan het eind van deze korte uitwijding over het leven aan boord, kunnen we natuurlijk niet om de kat heen. Voor het eerst drie weken ons grijze vloerkleed bij ons, hoe ging dat nou?

In het begin was Tommy bang voor elk geluidje, hij kroop zover mogelijk weg in een hoekje en kwam daar alleen uitgeslopen als ie honger of dorst had. Maar als de boot eenmaal stil lag in de haven kwam ie meestal weer tot rust, even een kijkje nemen op de bank. Zeilen vond ie in het begin al helemaal spannend, hij had zo zijn eigen manier om zeeziekte te bestrijden: hij klom dan in het schoenenvak onder de navigatietafel en bleef stilletjes afwachten tot het over was.

Tommy op de bankTommy in z'n vak

Ook hierin zagen we langzaam wel vooruitgang, aan het eind van de vakantie kwam hij ook tijdens het zeilen gewoon aan dek kijken. In de haven deed hij dat sowieso wel, maar bleef hij netjes aan boord. Tot ik hem in Trintelhaven op de kant zag lopen! En jawel, drie havens later kroop hij kleddernat naast ons in bed. Wat ie gedaan heeft weet ik niet precies, maar we hebben het sterke vermoeden dat hij ergens van een boot of steiger af gevallen is. Katten kunnen zwemmen, maar hoe hij aan boord geklommen is is voor ons een raadsel. Voor hem ook denk ik.

De laatste nacht van de vakantie kwamen we rond middernacht in Hellevoetsluis. De boot lag nog maar net vast, Tommy steekt zijn hoofd buiten de deur. Hij ziet dat de kade een metertje hoog boven de boot steekt, dat kan ie wel springen toch? En hop, weg.

Tommy op de kade

Urenlang zwerft hij door het nachtelijke leven van Hellevoet. Maar zoals het een goed passagier betaamt is hij ruim voor vertrek weer aan boord.

Gaan we dit nog eens doen? Vast! Misschien met wat aanpassingen hier en daar, maar een ding weten we zeker: dit was een unieke vakantie waar we erg genoten hebben van elkaar, van het weer, de boot en het water.

Laatst aangepast op woensdag, 04 augustus 2010 00:41
 
Terug naar het zuiden PDF Afdrukken Email
Geschreven door Dennis   
dinsdag, 27 juli 2010 10:22

Na de bijna 60 mijl van de vorige trip en de aansluitende beregezellige maar wel vermoeiende Zeilersforum-barbecue met een opkomst van zo'n 60 man (en 15 boten) hebben we een dagje rust wel verdiend. Nu is er op de Trintelhaven niets behalve een sporadisch geopend restaurantje, maar er is voldoende zwemwater en zon om iedereen aan de gang te houden: forumlid Werner van de Avanti laat zijn kleinkinderen overkomen zodat Peter zich even lekker kan uitsloven..

Zwem Peter, zwem!

De laatste week van de vakantie is aangebroken, we willen graag nog naar Amsterdam en vandaar verder kijken of we via zee terugvaren of via de Staande-Mast-Route. De eerste optie is verreweg het snelst maar gaat natuurlijk tegen de heersende windrichting in, de tweede optie duurt lang en lijkt saai (niet zeilen maar motoren) ondanks dat we dwars door Nederland toeteren. Eerst maar eens naar Amsterdam, dan kijken we vandaar wel verder. We zwaaien forumlid Werner en zijn kleinkinderen alsmede Cora en André uit (ook al forumleden). De tocht is niet zo spannend, weinig wind (motor aan) en een volle Oranjesluis zijn de opmerkelijke zaken van vandaag.

De meest gebruikte passantenhaven in Amsterdam is de Sixhaven. Gelegen tegenover het Centraal Station aan de overkant van het IJ, ingeklemd tussen de veerstoepjes van de Buiksloterweg en het IJplein, ligt daar een merkwaardige constellatie van steigers en aanbouwsels dat door de havenmeester elke dag vakkundig vol- en leeggebouwd wordt. Wij krijgen een plekje op de hoek bij de haveningang en daarmee eersteklas uitzicht op alle actie.

Sixhaven

Zo zie ik daar forumlid snelem (Erik) binnenlopen en in een raar hoekje geparkeerd worden, al beseffen we beiden later pas dat we elkaar al eerder ontmoet hadden. Deze kleine omissie maken we goed met een fles wijn en een gezellige avond.

Uiteraard brengen we ook een bezoekje aan Amsterdam, het is voor de kinderen de eerste keer dat ze in 'de grote stad' zijn en, toegegeven, ook voor ons is het alweer een paar jaar geleden. Zittend op het Damplein beseffen we hoe klein het daar eigenlijk is. Pleinenbouw is niet de sterkste kant van Nederland! De kathedraal van Norwich is trouwens een heel stuk groter dan de Nieuwekerk, toch is de laatste een stuk beroemder. Blijkbaar zijn we goed in het groter laten lijken van dingen... Volgens Monique is de akoustiek van de Nieuwekerk wel uitstekend.

Nieuwekerk

De rondvaart door de grachten doen we ook maar, zeker vanwege de temperatuur in de stad (rond de 30 graden en windstil) en het feit dat we genoeg gewandeld hebben. Aan het eind van de dag geeft de stappenteller ruim 18.000 passen aan, het maximum van deze vakantie. Aan het IJ ook nog een mega passagiersschip, we vinden ons bootje ineens nog maar heel klein.

Cruiseschip

Uiteraard brengen we ook een bezoekje aan de Schreierstoren, waar L.J. Harri sinds jaar en dag een naam op te houden heeft van dé nautische boekhandel in Nederland. We halen een kaart van de Staande Mast Route voor de zekerheid, want er is nog geen beslissing genomen over de terugreis. Er lijkt een gaatje te komen op vrijdagmiddag, dan draait de wind naar het noordwesten rond de tijd van hoogwater, dat zou heel goed van pas komen om de rit naar Stellendam te maken. Via het Noordzeekanaal gaan we naar IJmuiden. Naarmate we dichter bij zee komen worden de schepen weer een slagje groter. Vreemd genoeg veroorzaakt deze jongen een verwaarloosbare hekgolf.

Noordzeekanaal

In IJmuiden ontmoeten we forumlid Markiezin die ons haar Contest 48 laat zien (foto is van haarzelf, schip in Trintelhaven) en mij de nieuwe gribfiles brengt.

Markiezin

De grib file server heeft namelijk besloten dat mijn account gesloten moest worden, reactivatie kan ergens tussen de 1 en 3 dagen duren. Dat is heel "handig" als je zit te plannen op die windschifting in de vrijdagmiddag :( Gelukkig bevestigen de gribfiles het weerbeeld: vrijdagmiddag naar het zuiden.

Die avond komen we ook nog eens twee oude bekenden tegen: Albert en Marjanne, de hoofdrolspelers in het beruchte boek Vakantieperikelen van Marjanne en Albert dat verplicht leesvoer is voor ieder forumlid. Zij zijn ook onderweg naar het zuiden en hadden ongeveer hetzelfde idee, alleen vertrekken ze wat eerder. Prima, dan genieten wij nog even van zee, strand, kermis en een paardenrace.

Kennemer duinenStrand

Richting hoogwater zien we de wind naar het noordwesten draaien. De windkracht komt ook overeen met de voorspellingen, dus bergen we de landvasten maar weer op en varen het zeegat uit. Zeilen omhoog en daar gaan we! De Nederlandse kust schuift langzaam aan ons voorbij, we zien Zandvoort, Noordwijk, Katwijk en Scheveningen. Daar begint het wat harder te waaien, we gaan van windkracht 3 naar 4 en helaas valt ie iets hoger in dan verwacht. Het water wordt hobbeliger, waardoor ik moeite heb om de avondhap te koken en foto's te maken. Monique voelt zich helaas weer niet zo lekker maar eet wel van de macaroni, een goed teken ook al geeft ze het na een half uurtje weer terug aan de vissen.

Bij de Maasmond wordt het spannend, die ben ik nog niet gepasseerd. Ik meld me aan, we worden nu in de gaten gehouden. Na een half uur komt het verzoek of we 30 graden hoger kunnen sturen in verband met een binnenlopend schip. Nu, dat kan onze boot wel, maar in golven die nogal hoog en warrig zijn wordt het wat onplezierig varen! De snelheid blijft er goed in, dus na 20 minuten mogen we terug naar onze oude koers. We wijken nog voor wat hopperzuigertjes die bezig zijn de Tweede Maasvlakte vorm te geven en draaien dan pal zuid voor de aanloop naar het Slijkgat. Voor de wind loopt de boot natuurlijk niet in deze golven, die vanwege de zandplaat vrij stevig zijn, dus we vallen een graadje of 10 af. Ik heb moeite om de boot te controleren maar het gaat net en het gaat ook vooral heel snel. Als we de eerste Slijkgat-boei aan bakboord hebben maken we een stormrondje (of een achtbaanrit, net wat je wilt) en scheuren halvewind het Slijkgat binnen. Stroom tegen? Niets van te merken als je bijna 7 knopen door het water doet! Met een diep gereefd grootzeil is de boot echter nog steeds erg loefgierig en ik heb twee armen en benen nodig om het roer in bedwang te houden. Ondertussen zit Liesbeth boei-lichtjes te tellen om ons veilig naar de sluis te loodsen. Het is zwaar maar erg mooi! En naarmate we verder het gat in varen wordt het water kalmer, de sluis kunnen we vrijwel meteen invaren met een vissersboot. Na de sluis nog even twee mijl motoren naar Hellevoetsluis, waar we ongeveer onder de vuurtoren aanmeren en vermoeid gaan slapen.

Zaterdagochtend gaat de wekker voor de laatste etappe: terug naar Noordschans. Beetje weinig wind uit het noordwesten, dat wordt een saai tochtje... tot ik verderop Zeebeest zie varen, de boot van Marjanne en Albert! Daar gaan we even langs, ik loef scherp op en vaar achter Zeebeest langs. We wisselen de ervaringen uit: rommelig zeetje gisteren! Nee Albert, niet gaan winkelen in Stad aan 't Haringvliet, daar is NIETS, ga naar Willemstad. Maar dan pakt de wind wat aan en varen we langzaam weg bij deze mooie mensen.

Zeebeest

De Haringvlietbrug is het laatste obstakel voordat we thuis zijn. Die blijkt echter stuk te zijn, hoera. Altijd prettig als je aan komt varen op het laatste eindje van je voorraden, met het idee dat je die middag nog boodschappen kunt doen. De peilschaal op de brug geeft een doorvaarthoogte van ongeveer 13.40 meter aan. Ik weet dat de bovenkant van de mast 13 meter boven water steekt, daar staat nog een marifoonantenne op van 50 centimeter, die is flexibel dus we moeten er onderdoor kunnen! Stapvoets vaar ik naar de brug, hand bij gas en roer om om te keren als het nodig is. De marifoonantenne raakt de onderkant van de brug en buigt mee, schraapgeluid van metaal op metaal, maar we hebben zeker nog 20 cm over. Gas!!!! En binnen een paar seconden is het dan gepiept. Een zucht van verlichting want spannend was het wel, maar we weten nu tot op de centimeter nauwkeurig hoe hoog de mast is...

Het laatste uurtje naar Noordschans is dan niet zo spannend meer. We maken schoon, doen boodschappen, sluiten af en zijn met een uurtje rijden weer thuis. Daar wacht het uitzoekwerk van 600 foto's en het schrijven van lappen tekst op mn blog, maar natuurlijk ook het gewone werk. De reis is over, maar er valt nog zoveel te vertellen!

Laatst aangepast op vrijdag, 30 juli 2010 15:06
 
« Start  Vorige   1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   Volgende   Einde   »

Pagina 7 van 14